Henk van der Waal - In de ogen van de god. 2014. Nederlandse Poëzie Encyclopedie

Behorend tot: jaaroverzicht 2014 versie: 18-09-2014

Dichter:
Henk van der Waal
www.henkvanderwaal.nl
Titel:
In de ogen van de god
Uitgeverij:
Querido's Uitgeverij BV, Amsterdam
Jaar van verschijning: 2014
Omvang: 67 p.
ISBN: 978 90 214 5617 1
Bijzonderheden:
Tekening Henk van der Waal

Google over dit boek

Uit deze bundel koos de dichter een serie van drie gedichten:

De weelde van wijdte

[-]

Het kan gebeuren dat je een moment niet
om je heen bent gekeken of aan
bent gestoken of op bent gerekt door
de bezoedeling van de medebewoners

of in bent gesnoerd in de luxe van je reputatie

en dat je een tijdje uit bent geschald en
weg bent gewerkt in de afgrond
die de spraak niet ophoudt
in je uit te spreken

wat jou ertoe aan kan zetten
toevlucht te zoeken tot
het zachte geweld van het denken

dat met stokoude vingers
de barst in je beslommering
uitkrabt en dichtsmeert
door je te wikken en te wegen
in de drab van je heugen
en door je schamele kennis en
gebrekkige inzicht te binden
aan het vale licht dat schijnt
uit wat je is ontstegen

en steevast

de weelde van wijdte in je wekt

naar boven

[-]

Als een regendruppel midden in het meer
je gooit jezelf de diepte in, spat
uit elkaar, trekt een kring, lost
op, verzamelt je als wie je was en

wacht tot de karpers daarbeneden
klaar zijn met hun werk op
de bodem van je wezen
waardoor o zo oneindig vlak
wat je zelf bent, waardoor o zo
onverkwikkelijk kaal
wat jou draagt

dat is je toestand, je weke opwinding, je
kristalheldere pijn, je mislukkende
geluk, je uiteendwarrelende inkapseling

daarin bepaal je
je, daarin laat je
je, daarin los je
je, daarin raak je
je, daarin ontfutsel je
je aan de toekomst

en wel zo overdadig dat die
omvalt en in je uitstroomt
om het watervlak te zijn waarin
het aanwezige stil zijn golfslag slaat

naar boven

[-]

Je schudt je uit en droogt je af
en probeert je te
beperken en je te ontdoen
van alles waarin je manifest bent
– vlees, taal, hartslag, neiging, drift –
zo reinig je je van al het weldadige
dat jou getroost en betrokken heeft

je schraapt het allemaal bij elkaar
maakt er sneeuw van, pakt het samen
noemt het zelf en werpt het stuk
tegen de blinde muur van de tijd

om vanaf dat moment een lege
plek te hebben om naar uit
te kijken, om op af te sterven, om
in weg te kruipen

toevluchtsoord is het, bron
maar ook plek waar je zou zijn
wat je bent
plek waar de anderen
jou vermoeden en huisvesten
plek waar ze je tegen zeggen

het komt erop aan die plek
te sieren
te krenken
te ontsmetten

© Henk van der Waal, 2014

naar boven

Pagina aangemaakt: 16-09-2014.

Deze pagina is mede mogelijk gemaakt door:

Vrienden van de Nederlandse Poëzie Encyclopedie

partners

Webdesign Revan Barlas