Vooral in de eerste helft van deze eeuw verschenen er artikelen en gedichten over de schoonheid van de Nederlandse windmolens en over de ontluistering van ons land door het veelvuldig slopen ervan. Zij verschenen in een tijd waarin, ondanks afbraak, nog vele molens in bedrijf waren, waardoor een levendige beschrijving van de malende molens kon worden gegeven, hetgeen thans, nu de windmolens vrijwel niet meer in normaal bedrijf zijn, niet of nauwelijks mogelijk is. Ook de spanning bij het onder allerlei weersom-standigheden bemalen van de windmolens had de aandacht van enkele schrijvers. Wij zijn de auteurs dankbaar, dat zij met hun wel besneden pen hebben vastgelegd, wat zij met oog, oor, en hart bij de malende molens hebben waargenomen. Het draaien en zoemen van de wieken, het kreunen en kraken van het gaande werk, het wisselend geluid van het draaiende scheprad, het dichtklappen van de wachtdeur bij poldermolens, het trillen van de malende molens en het schuimen en bruisen van het uitgemalen polderwater, als ook het plotseling moeten uitvoeren van verschillende handelingen door de molenaars, moeten grote indruk op hen hebben ge-maakt.

  (...)

In de loop der jaren hebben vele gemeenten, verenigingen en stichtingen een of meer buiten gebruik gestelde windmolens in eigendom verworven. Deze instellingen hebben hier een belangrijke taak te vervullen. Zij moeten, nadat de molens bedrijfsvaardig zijn gerestaureerd, maatregelen treffen, waardoor de molens zoveel mogelijk op een verantwoorde wijze op gezette tijden in bedrijf worden gesteld, waarmede niet wordt bedoeld, dat men alleen de wieken wat laat draaien, zoals jammer genoeg maar al te vaak geschiedt. Om aan te tonen wat de schoonheid van de malende windmolens betekent en hoe levendig en boeiend die maalbedrijven zijn, is de gedachte opgekomen een aantal geschriften, waarin dit wordt behandeld of het verlies aan schoonheid door het stilzetten, kwijnen en sterven van de windmolens wordt beschreven, te bundelen en onder de aandacht te brengen van hen, die het wel en wee van onze windmolens ter harte gaat.

  (...)