Voor J. T. (1964-1989)

Junkie

Mijn vreemdste vriend spoot zijn arm steeds vol licht.

Op de wc onder andere van de intercity naar Groningen.
In het schijnsel van wit matglas.

In de pot sidderden de rails als een razende ritssluiting.

Hij wilde zijn geheimen met mij delen.
Lachte zo hard dat het spatte. Alsof hij een brommer was.

Zijn arm een levende pentekening,
zijn ogen verheerlijkt.

Terug in de coupé overal vlekjes op het raam.

Buiten vogels zonder hoogtevrees en de bevroren
bloedsomloop van duizend slootjes.

In een handschoen, dacht ik, past maar één leven.


© Peter du Gardijn, 2014