Het spijt me

dat ik er morgenavond niet bij kan zijn. Dat ik dacht dat de Nacht van de Poëzie een consumptief
onderonsje is. En poëzie iets anders dan een emotioneel feestje met een duidelijke verhaallijn. Hoi
oprechte en authentieke personen, vergeef me. Dit warhoofd. Dat ooit toegankelijkheid door elkaar
haalde met vlees en bloed, en ritme en rijm met fragmentatie, collage, serialiteit, dwangmatigheid
en ordinair jatten. En natuurlijk is poëzie geen methode om onderzoek te doen naar cultuur en
maatschappij of een instrument om politiek mee te bedrijven. In gedichten spreekt het hart. En
niets anders dan het hart. Rikketik. R-ikke-tik.


© Ton van 't Hof / De Nederlandse Poëzie Encyclopedie, 2014