Het oog voor overdag is blauw en vriendelijk.
Je brengt het met twee vingers in
en stelt je voor wat de mensen zien.
De omgeving heeft verwachtingen.
Een ontbrekend oog is echt iets anders
dan een ladder of een gekke trui.
De rode draadjes van de aderen,
de kleur die met de jaren lichter wordt,
het luistert nauw. Ideaal is als de mensen
hun blik niet meer van links naar rechts
verplaatsen en vergeten dat ik ze met
maar een kant (welke?) scheef aankijk.
’s Avonds haal ik het nachtoog uit
een doosje. De pupil is groot en zit anders
dan de mensen denken niet precies centraal.
In beide ogen is het heel erg donker.


© Vrouwkje Tuinman, 2014