Verwondering en herkenning beheersen deze gedichten: verwondering om het ándere in ruimte en tijd - want ook in het verleden van Rome, van Griekenland, opnieuw zelf aanschouwd, vinden de schrijvers hun inspiratie -; herkenning van het éendere, ondanks ruimte en tijd, herkenning van het eeuwig-menselijke. Wisselend getoonzet, overeenkomstig de verscheidenheid van temperament, aard en stemming bij de verschillende dichters, geeft hun gemeenschappelijk werk in het midden van de twintigste eeuw uiting aan een groeiende vertrouwdheid met Europa als ons komende vaderland, onderdeel van de ene aarde der ene mensheid. En mocht deze kleine keur uit een overgrote hoeveelheid teksten de indruk wekken dat de poëtische verbeelding vóor is bij de politieke werkelijkheid, dan is het goed te bedenken dat naar een diepzinnig woord van Shelley, de dichters de onerkende wetgevers van de wereld zijn.